Wij zijn medemensen! 

'Je moeder heeft net gebeld, ze weet dat je hier bent' of 'laten we eerst een kopje koffie gaan drinken' of 'je ouders die zijn toch al jaren dood?'
Herkenbaar? Zelf heb ik het vroeger ook jarenlang gezegd tegen een persoon met dementie. Vele denken dat dit juist een vorm van belevingsgerichte zorg is; want we moeten toch meegaan in de beleving of meepraten?  Dat is dus juist niet gunstig voor de mens met dementie. Wat ik ook regelmatig tegenkom is dat beschreven staat in een 'benaderingsplan' dat een mens met dementie begrensd moet worden of naar het hier en nu gehaald moet worden. 
Mensen met dementie moeten niet begrens worden.
Mensen met dementie moeten niet belogen worden. 
Mensen met dementie moeten niet begrensd worden
Mensen met dementie moeten niet geconfronteerd worden

Is het effectief? Dat liegen en dat afleiden? Dat denken we wel. Dat dacht ik vroeger ook. Want Annie was bij mij ook opgelucht als ik haar vertelde dat haar moeder wist dat ze bij mij was.  Echter zijn we ons niet bewust wat het intuitief gevoelsmatig doet met een persoon met dementie op de langere termijn. Het zorgt uiteindelijk voor wantrouwen omdat een mens met dementie wel degelijk voelt dat de omgeving niet eerlijk is. En wat doe je eigenlijk als je een mens afleidt? Precies, je negeert volkomen emoties en gedachten. Hoe zou dat voelen als een omgeving dat altijd zou doen?
 En dit heb ik vaak mogen ervaren in de praktijk. Door te liegen, iemand direct af te leiden zie je de behoefte en de emotie niet, in feite richt je je dan volledig op de dementie. Welke behoefte heeft een persoon met dementie die vraagt naar zijn of haar moeder? En welke emotie gaat daarmee gepaard? Wat is de reden dat iemand boos wordt, scheldt?
Wat gebeurt er met jouw gevoel wanneer jouw gevoel niet wordt erkend. Stel je komt thuis en vertelt je partner een nare ervaring op je werk en krijgt het antwoordt 'Zal toch wel meevallen, ik ga nu verder met de was'. 
Faalgevoelens bij een mens met dementie creëer  je wanneer je de beleving van iemand corrigeert, wil overtuigen dat het niet klopt. En dat gevoel van falen houdt een mens met dementie langer vast. Faalgevoelens zijn voor een mens met dementie ongunstig. 

Ik wil de mens zien. Ik ben niet taakgericht maar mensgericht. Ik ben een medemens, geen medewerker. Ik beweeg mee in alle NU-momenten van de mens met dementie. Ik erken wat iemand beleeft, wat iemand voelt. Ik wil niet oplossen. Ik zie gedrag als signaal. Wat zijn de behoeften en/of de emoties achter het signaal?
Ik zeg niet tegen een mens die niet meer kan zien dat hij of zij beter moet kijken, waarom zou ik dan tegen een mens met dementie zeggen hoe de realiteit is? 

Erkennen draagt eraan bij dat een mens met dementie zijn gevoelens kan uiten; gehoord en gezien voelen.
Gevoelens kunnen uiten is een basisbehoefte van een mens. Erkend worden ook. Gezien en gehoord worden ook. Je nuttig en productief voelen ook. Je veilig, vertrouwd en geborgen voelen ook. Dat geldt ook voor een mens met dementie!

Tijdens mijn interactieve workshops zorg ik ervoor dat deelnemers zich alles kunnen visualiseren. Dat praktijkvoorbeelden herkenbaar zijn zodat alle gegeven tips direct toegepast kunnen worden. Het gaat namelijk om succes-ervaringen en die zijn gegarandeerd! 

Carola van Wanrooij - Coach Dementie